सत्ता चलाउन कसैको बहुमत नरहेको, जनताले सहकार्य गर्न बाध्य बनाएको राजनीतिक दलहरु पहिलो, दोश्रो, तेश्रो क्रमाँक पाएका नेपाली काँग्रेस, एमाले र माओवादी आखिर नेतृत्व पंक्तिमा यिनले नै कला प्रदर्शन गर्न अधिकार प्राप्त गरेका छन् । बहुमत होस कि अल्पमत सत्तामा हाली मुहाली यी ३ शासकको मात्र चल्छ । सत्ताको खेलमा अव्वल खेलाडी मानिएका एमाले अध्यक्ष केपी शर्मा ओली राष्ट्रिय पार्टीमा दोश्रो स्थान पाएर पनि तेश्रो स्थानमा रहेका माओवादीले पहिलो र दोश्रोलाई मदारीले बाँदर नचाए जस्तै खुबै नचाउने अवसर पाएको छ ।
ठूलो पार्टीको हैसियतमा रहेको नेपाली काँग्रेसलाई सरकार बनाउनबाट बञ्चित गरि ओलीसंग गठबन्धन गरि तेश्रो दल माओवादीले सरकार बनायो । नेपाली काँग्रेसको गठबन्धनमा रहेर नैतिकहीनता तथा विश्वासघातको माओवादीले यस्तो उदाहरण पेश ग¥यो कि ओली पनि चित्त खायो । प्रचण्ड प्रधानमन्त्री बन्ने लायकको पात्र नै होइन भनेर सधैं मन्त्र जाप गर्ने ओलीले प्रचण्डलाई प्रधानमन्त्री बनाई दिने आश्वासन दिएर काँग्रेसको गठबन्धनलाई तोडी सत्ताका लागि अर्को नैतिकहीन खेल देखाए । छल, कपट, जाल, फरेब, धोकामा कैद गरि राजनीतिक खेल प्रदर्शन गर्ने यी ३ शासक आपूmलाई निर्विकल्प साबित गरि सकेका छन् ।
प्रचण्ड नेतृत्वको सरकार बनेको २ महिनाको अन्तरालमा ओलीको आन्तरिक दबाव थेग्न नसकी उकुस मुकुसमा परेका पुष्पकमल दाहाल प्रचण्ड राष्ट्रपतिमा नेपाली काँग्रेसको उम्मेदवारलाई समर्थन गर्ने तथा प्रधानमन्त्री पद सुरक्षित गर्ने मनसाय लिएर प्रायश्चित गर्न पनि नेपाली काँग्रेसको गठबन्धनमा पुगे । विश्वासघातको घाव कति पीडा दिन्छ, ओलीको प्रचण्डप्रतिको आक्रामक शैलीले स्पष्ट देखाएको छ । नेपाली काँग्रेसले विश्वासघातको पीडालाई आत्मसात गरि बडो बुद्धिमानीपूर्वक प्रचण्डको सरकारलाई विश्वासको मत दिई उसको नैतिकतामाथि आन्तरिक प्रहार गरेको थियो । त्यस्को सकारात्मक प्रतिफल यसबेला काम लाग्यो । प्रचण्ड आपूmलाई सुरक्षित पार्न पुनश्च नेपाली काँग्रेसको काखमा शरण लिन पुगेको छ ।
सत्ताका लागि नैतिकहीन खेलमा रमाउने तीनवटै दलको एक अर्काप्रतिको कपटपूर्ण व्यवहारले स्थाई बैरभाव रहेको देखिदैन । दुईवटाको स्वार्थ मिल्यो भने बेहिचक बेईमानी गरि हाल्ने यो भ्रष्ट शासकीय मनोवृति देश बिगार्न कति जिम्मेवार छ अब बताई रहनु पर्दैन । त्यो विश्वासघात र बेईमानीको पीडितले प्रतिवाद पनि गार्न चाहँदैन । तीनै पार्टीका नैतिकहीन आचरणको यस्तो मेल कहीं देख्न पाईन्न ।
प्रचण्डले ओलीलाई छोडेर जाँदा ओली आक्रामक बन्नु स्वाभाविक हो । प्रचण्डलाई नेपाली काँग्रेसको गठबन्धनबाट तानेर ल्याउँदा ओली अव्वल खेलाडीको रुपमा दरिएपनि त्यसलाई टिकाई राख्न नसक्दा उनको कमजोर पक्ष पनि स्पष्ट भएको छ । अविश्वसनीयताको धरातलमा बनेको गठबन्धनको स्थायित्वको कुनै ठेगान हुँदैन । ओलीको गठबन्धनबाट प्रचण्ड निस्केर जाँदा ओलीको आक्रोश सतहमा फुटेको हो । पहिला जस्तै नालायक भनेर प्रचण्डलाई सराप्नुको कुनै अर्थ छैन । राजनैतिक दाव खेल्न माहिर केपी शर्मा ओली प्रचण्डको व्यवहारलाई कडा चोट दिन दाव खोजी रहेको छ । ओलीलाई प्रतिपक्षको भूमिकामा राखेर अपमान गर्ने प्रचण्डको व्यवहारबाट आहत ओली मौकाको ताकमा छ । राष्ट्रपतिको निर्वाचनपछि प्रचण्ड ओलीको शिकार हुने पक्का छ ।
राष्ट्रिय सहमतिको आधारमा राष्ट्रपतिको चुनाव गराउने भनेर प्रचण्ड खेमा परिवर्तन गर्दै हिंडी रहेको छ । आफ्नै स्वार्थमा लिप्त रहने व्यक्तिवादी चरित्र स्वार्थ पूरा हुनेमा सहमती गर्ने, होइन भने नगर्ने । स्वार्थलाई सर्वोपरि ठान्नेहरुको लागि राष्ट्रिय सहमति कुनै अर्थ राख्दैन । सत्तालिप्साको कठोर बन्धनमा बाँधिएका यी तीनै शासकवर्ग पारस्परिक समान स्वार्थमा पनि सहमति गर्दैन । हैसियत अनुसारको स्वेच्छाचारिता राखेर पारस्परिक सम्बन्ध बनाउँछन् । यसरी बाध्यतावशको सहमतिको सम्बन्ध अस्थाई रुपले चल्दै ढल्छ ।
प्रचण्डले खेमा परिवर्तन गरेको झोंकमा ओली मौका खोजेर प्रचण्डको सरकार ढाल्ने दावमा छ । शंकर पोखरेलको भनाई अनुसार त फागुन २५ पछि प्रचण्ड सत्ताबाट फ्याँकिने कुरा बुझिन्छ । यसरी स्वार्थको राजनीतिलाई अगाडी बढाउने दावपेंच चलि रहँदा देश र जनताप्रतिको कार्यभारबाट तीनै दल मुक्त रहन्छन् । बहुमत ल्याउन नसकेको तर घोर स्वेच्छाचारी प्रवृति राख्ने दलहरु जतिबेला पनि सत्तामा टाँसिन चाहने अथवा प्रतिपक्षमा बस्दा भागबण्डा पाउनु पर्ने इच्छा पूर्तिमा लागेकाहरु देशको समस्याप्रति चासो नराख्दा कस्तो तानाशाह होला ?
देश पाइला पाइला आर्थिक संकटतिर अग्रसर भई रहँदा, मूल्यवृद्धि, मलखादको अभाव, बजार नपाएर किसानको उत्पादन सडकमा फ्याँकिनु पर्ने बाध्यता आदि अनेक प्रकारका जनताका समस्या ज्यूँका त्यूँ भएको अवस्थामा चारैतिर आक्रोश व्याप्त छ । समस्याको जटिलता पार गर्न नसकेर मानिस आत्मदाह र आत्महत्या गर्न बाध्य छन् । संसदमा सिके राउतले देश र जनताको समस्याका लागि राष्ट्रिय सहमती खोजिदैन, तर व्यक्तिगत स्वार्थका लागि राष्ट्रिय सहमती खोजिन्छ, यो कस्तो सहमती हो । आज दिनहुँ समस्याबाट पीडितहरुको श्रृँखलाबद्ध आत्महत्याको समाचार सार्वजनिक भई रहँदा यसबारे सरकार गम्भीर नहुनु कतिको लाजमर्दो कुरा हो । सरकार के का लागि हुन् ?
सरकारको देश र जनताप्रतिको वेवास्ता, उपेक्षा, न्यायिक मूल्य र मान्यता विपरित न्यायालयको भूमिका, सरकारी संयन्त्र र जन प्रतिनिधीको खुल्ला भ्रष्टाचारको गतिविधीले समग्र देश पीडामा गएको कुरा नकार्न सकिंदैन । हरेक क्षेत्र, हरेक समुदाय, हरेक तप्का आक्रोशको आगोमा छटपटाई रहेको छ । चारैतिर आक्रोश सडकमा आएका छन् । संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रप्रति वितृष्णा जगाईएको छ । यसको विरुद्ध सडकमा आन्दोलन प्रस्फुटन हुन लागेको छ । व्यवस्था परिवर्तनका आवाजहरु विस्तारै घनीभूत हुँदै बादल जस्तै बर्षिन खोजेको छ । तर पनि स्वार्थको खेलबाट तीनै दलको ध्यान हट्न सकेको छैन । व्यवस्था परिवर्तनै भयो भने लोकतन्त्रलाई कसैले खान सक्दैन । लोकतन्त्रको नाममा आफ्ना दलहरु त्यहाँ पनि शीर्षासन पाउने कुरामा दुईमत छैन । अनैतिकताको यस्तो शर्मनाक उदाहरण कहाँ पाईएला ?
२०७९ फाल्गुण १९ गते मधेशवाणीमा प्रकाशित
